شیعه امامیه اثنی عشریه ( دوازده امامی )

پیروان حضرت علی (ع) را که وصی و خلیفه و جانشین رسول خدا (ص) و امام امت پس از او می باشد، شیعه می گویند. شیعه در لغت به معنی پیرو و هوا خواه است اما در اصطلاح متکلمان و فقیهان مسلمان این واژه بر پیروان علی ابن ابی طالب (ع) و فرزندان او اطلاق می شود و در مورد آنها به کار می رود. حقیقت این است که شیعه و پیروان علی (ع) در عصر رسول خدا (ص) وجود داشتند، و کسانی مانند: ( سلمان فارسی، ابوذر غفاری، عمار یاسر و مقداد بن عمرو، عباس بن عبدالمطلب، فضل بن عباس، زبیر بن عوام، خالد بن سعید، براء بن عازب، ابی بن کعب، عمروبن امیه ضمری و ... ) در زمان پیامبر اکرم (ص)  جزو دوستان و یاران حقیقی علی (ع) بشمار می رفتند.

(ادامه مطلب)

ادامه نوشته

امام حسن بن علی (ع) ،" مولود رمضان"

امام حسن مجتبی (ع)، سبط اکبر پیامبر (ص)، سرور جوانان بهشت در سال سوم هجری در نیمه ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن متولد شد و موجب شادمانی قلوب مقدس پیامبر اکرم(ص) و فاطمه زهرا(س) و علی بن ابی طالب (ع) گردید.

 پیامبر گرامی اسلام(ص) به فرمان وحی الهی نام مبارک حسن را برای این نوزاد مقدس برگزید.

امام حسن بن علی(ع) دارای القاب زیبا و بسیار عمیقی است که از آن جمله می توان به این موارد اشاره کرد: (الطیب، التقی، الزکی، الولی، السبط و المجتبی.) کنیه آن حضرت « ابو محمد است. »ایشان از جمله سروران جوانان بهشت و از جمله اهل بیت پیامبر(ص) و از جمله کسانی است که پیامبر خدا(ص) به آنان در برابر مسیحیان نجران مباهات کرد  و نیز از جمله

کسانی است که آیه تطهیر در مورد آنان نازل گردید و از جمله مصادیق حدیث ثقلین است.

 آن حضرت به سخاوت و فروتنی وعلم وادب و عبودیت و حسن جمال مشهور خاص و عام بوده است.

پس از شهادت حضرت علی (ع) دوران امامت حضرت حسن بن علی (ع) آغاز گردید، این دوران همراه بود با اوج مکر و فریب و حیله های معاویه تا جایی که توانست یاران امام مجتبی (ع) را به وسیله نیرنگ و فریب اغفال نماید و شرایط را به گونه ای سخت و طاقت فرسا نمود که امام مجتبی(ع) به ناچار صلح با معاویه را مشروط به شرایطی که معروف و مشهور هستند ،پذیرفت.

منبع : ( 1- زندگی دوازده امام ، هاشم معروف الحسینی. 2- فلسفه سیاسی اسلام ، دکتر عسکر حقوقی. )