لرزش و جنبش خفيف يا شديد زمین است که به علت آزاد شدن  انرژی  ناشی از گسیختگی سریع در  گسل ‌های پوسته زمین در مدت کوتاه به وقوع می‌پیوندد. محلی که منشاء زلزله بوده و انرژی از آنجا خارج می‌شود را کانون زلزله و نقطه بالای کانون در سطح زمین را مرکز زلزله می نامند.

پیش از وقوع زمین‌لرزه اصلی معمولاً زلزله‌های نسبتا خفیف‌‌تری در منطقه روی می‌دهد که به پیش‌لرزه معروفند. به لرزشهای بعدی زمین‌لرزه نیز پس‌لرزه می گویند که با شدت کمتر و با فاصله زمانی گوناگون میان چند دقیقه تا چند ماه رخ می‌دهند.

 زلزله به سه صورت عمودی، افقی و موجی بوقوع می‌رسد که حالت سوم از شایعترین آنهاست.

با یک محاسبه ساده می‌توان نشان داد که با افزایش یک درجه‌ای اندازه بزرگی زلزله، مقدار انرژی آزاد شده تقریباً ۳۲ برابر می‌گردد.

زلزله ها از دید جهت آزاد شدن انرژی به دو گونه ي افقی و عمودی تقسیم بندی می گردند. خرابی های عمده و وسیع معمولاً بر اثر زلزله هایی از نوع افقی صورت می پذیرند. زلزله ها بر اساس میزان خرابی بوجود آمده به ده درجه بر مبنای مرکالی تقسیم می گردند.